เด็กหญิงมาลัยรัตน์ มั่นสัมฤทธิ์ อายุ ๑๒ ปีที่พ่อเสียชีวิต แม่เป็นอัมพาต อาศัยอยู่บ้านเลขที่ ๑๓๐ หมู่ ๖ ต.หัวดง อ.เมือง จ.พิจิตร ที่ห่างไกลความเจริญ เธอสิ้นหวังและหมดหนทาง เธอจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือเพียงเพราะเธอไม่อยากให้แม่ตาย เธอส่งจดหมายกระดาษแผ่นเดียวไปขอความช่วยเหลือ ความหวังที่เหมือนจะเลือนรางนี้ เธอได้แต่รอว่าจะมีใครตอบกลับมาไหม..
และวันหนึ่งก็มีจดหมายตอบกลับมา เป็นจดหมายของในหลวง ที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือ
ท่านเป็นถึงกษัตริย์ แต่ท่านรับฟังเสียงของประชาชนทุกคน ไม่ว่าจะเป็นประชาชนที่กำลังเดือดร้อนหรืออยู่ในถิ่นทุระกันดารแค่ไหน ท่านก็จะคลายความทุกข์ความลำบากนั้นให้หมดไป
“ที่ของข้าพเจ้า ในโลกนี้ คือ การได้อยู่ท่ามกลางประชาชนของข้าพเจ้านั่นคือคนไทยทั้งปวง”
แล้วพสกนิกรชาวไทยทุกคนจะไม่จงรักภักดีกับในหลวงของเราได้อย่างไรเล่า..