สิ่งที่เราเรียกว่า “เก้าอี้” ปรากฏตัวครั้งแรกในอียิปต์โบราณเมื่อประมาณ 5,800 ปีก่อน ในสมัยนั้นเก้าอี้ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่ง ยิ่งมีตำแหน่งสูง เก้าอี้ก็จะยิ่งสูงขึ้น หลังจากนั้นเก้าอี้ก็ถูกตีความใหม่ผ่านสายตาของนักออกแบบ สถาปนิกและศิลปิน พวกเขาต่างใช้เก้าอี้เป็นเครื่องมือในการแสดงออก บ้างให้ความสำคัญกับฟังก์ชันการทำงาน เช่น ออกแบบเก้าอี้ที่นั่งสบายที่สุด ในขณะที่บางคนก็ตั้งคำถามถึงนิยามความเป็นเก้าอี้และสิ่งที่มันสามารถจะเป็นได้ ซึ่ง Muddycap ดูจะเป็นแบบหลัง
 
เมื่อคลิกเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์บน Instagram ของ Muddycap คุณจะเจอเก้าอี้มากมายรอต้อนรับอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเก้าอี้ที่เหมือนนกพิราบ เก้าอี้ที่เหมือนสวิตช์ไฟ เก้าอี้ที่เหมือนเนย เก้าอี้ที่เหมือนค็อกเทล หรือแม้แต่เก้าอี้ที่เหมือนทรัมเป็ต คุณอาจจะเจอเก้าอี้ที่ถูกใจจนคิดอยากจะสั่งซื้อ แต่ก็พบว่าไม่มีลิงก์ไปร้านค้าเหมือนแบรนด์อื่นๆ เพราะความจริงแล้วเก้าอี้เหล่านี้ไม่ได้มีอยู่จริง แต่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาด้วยคอมพิวเตอร์ให้ใกล้เคียงกับของจริงมากที่สุด เขาเริ่มสร้างสิ่งต่างๆ ในรูปแบบ 3 มิติด้วยข้อจำกัดทั้งด้านเงินทุนและเวลา เขาใช้แล็ปท็อปเครื่องเก่าของเพื่อนทำงาน แล้วโพสต์ผลงานลงอินสตาแกรม เขาบอกว่า “มันสะดวกมาก พอมีแล็ปท็อป ผมสามารถสร้างอะไรก็ได้ ทุกที่ ทุกเวลา” และเรียกได้ว่าเก้าอี้ของเขา “เนียน” เหมือนมีอยู่จริงมากจนคนอยากครอบครอง 
 
แต่ในเมื่อคนรู้แล้วว่ามันไม่มีอยู่จริง ทำไมแอคเคาน์นี้ยังมีผู้ติดตามมากขึ้นเรื่อยๆ ล่าสุดนี้อยู่ที่ 289,000 คนทางอินสตาแกรม แถมหลายคนก็คอมเมนต์ว่าอยากให้ผลิตออกมาจริงๆ เพราะพวกเขาพร้อมซื้อสุดๆ
 
นั่นก็เพราะการออกแบบของ Muddycap มักจะล้ำสมัย มีสีสันสดใส และหลายครั้งที่มาพร้อมอารมณ์ขัน แบบที่คนนึกไม่ถึงอย่างเก้าอี้รูปจมูก หรือเก้าอี้รูปหม้อชาบู แต่ขณะเดียวกันมันไม่ได้เป็นเพียงภาพสามมิติที่เกิดขึ้นจากจินตนาการล้วน มันยังมาพร้อมความเป็นไปได้ที่จะถูกผลิตออกมาเป็นเก้าอี้รูปลักษณ์แบบนั้นๆ และใช้งานได้จริง โดย Muddycap อธิบายในบทสัมภาษณ์ของ Hypebeast ว่าหลายจุดของเก้าอี้ก็อิงจากความเป็นจริง “ผมพยายามนำเสนอองค์ประกอบที่ควรพิจารณาในกระบวนการผลิตจริง เช่น สัดส่วน วัสดุ และกลไกของมัน” 
 
หากย้อนไปตั้งแต่ต้น เขาไม่ได้ออกแบบแต่เก้าอี้มาตั้งแต่แรก เขาเล่าว่า “ตอนที่ผมเริ่มสร้างแอคเคาท์ ผมแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเก้าอี้ และไม่ได้สนใจเก้าอี้เท่าไรด้วย ผมออกแบบทั้งโต๊ะ โคมไฟ รองเท้า ฯลฯ แต่คนกลับสนใจเก้าอี้มากกว่าอย่างอื่นเลย” นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ออกแบบเก้าอี้มาเรื่อยๆ ลงผลงานแทบจะทุกสองสามวัน และพัฒนาอย่างมากทั้งในด้านเทคนิคและในแง่ของการสร้างสรรค์สไตล์ที่ไม่ว่าใครเห็นเห็นก็จำได้ทันทีว่าเป็นของ Muddycap

เขาเล่าว่าแหล่งที่มาของแรงบันดาลใจคือ “ผมได้รับอิทธิพลจากนักออกแบบคนโปรด แต่ผมคิดว่าแรงบันดาลใจส่วนใหญ่มาจากชีวิตประจำวันของผม” เขากล่าว “ผมได้ไอเดียจากเพลงที่ผมฟัง ภาพยนตร์ที่ผมดู และอาหารที่ผมกิน ผมยังพยายามออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ มากขึ้นและสัมผัสวัฒนธรรมใหม่ๆ อีกด้วย” และในอนาคต เขาก็อยากสร้างเก้าอี้ที่เขาออกแบบให้มันจับต้องได้ในโลกแห่งความเป็นจริงเพราะ “ผมอยากเห็นเพื่อนๆ และครอบครัวนั่งบนเก้าอี้ของผม” 
 
Muddycap จึงเป็นตัวอย่างของกลุ่มนักออกแบบรุ่นใหม่ที่กำลังทำให้ขอบเขตระหว่างความเป็นจริงและโลกดิจิทัลเลือนลางลง เปิดโอกาสใหม่ๆ ให้กับโลกแห่งการออกแบบและแสดงให้เห็นว่าหากคุณมีแบรนด์ที่เป็นเอกลักษณ์ แม้ข้าวของของคุณจะยังจับต้องไม่ได้ในตอนนี้ แต่ผู้คนก็จะติดตามและรอคอยความเป็นไปได้ในอนาคต และด้วยแบรนดิ้งที่ชัดขนาดนี้ เชื่อเหลือเกินว่าถ้าพวกเขาผลิตเก้าอี้ออกมาขายจริงๆ ต่อให้จะราคาสูงแค่ไหน ก็จะมีคนตามเก็บอย่างแน่นอน
 
อ้างอิง 1
อ้างอิง 2 
อ้างอิง 3