จุดเริ่มต้นของ “เก้าอี้มหัศจรรย์ตาแสวง” ไม่ได้เริ่มจากการทำธุรกิจ แต่เกิดจากการอยากช่วยภรรยาที่มีปัญหาสุขภาพ

เล่าย้อนกลับไปก่อนเกษียณ ตาแสวงเคยรับราชการอยู่ที่กระทรวงคมนาคม ขณะที่ต้นตระกูลเป็นหมอตำบล ทำให้ครอบครัวมีความรู้เรื่องระบบเส้นและสมุนไพรไทยอยู่พอสมควร หลังเกษียณ ตาแสวงนึกถึงภาพจำในวัยเด็กว่าเคยเห็นเก้าอี้ลักษณะนี้ ประกอบกับภรรยาที่อายุมากขึ้น เดินไม่ค่อยได้ และมีอาการปวดเข่าปวดขา จึงลองทำเก้าอี้ไม้นวดและยืดเส้นขึ้นมาให้ภรรยาใช้
 
เก้าอี้ตัวแรกไม่ได้ทำเสร็จในวันเดียว แต่ต้องลองผิดลองถูกอยู่นานประมาณ 2 เดือน กว่าจะได้รูปแบบที่ใช้งานได้จริง เมื่อภรรยานำไปใช้และอาการดีขึ้น ตาแสวงจึงเริ่มบอกต่อให้คนรอบตัว และนำไปให้หมอที่โรงพยาบาลลองใช้ ก่อนจะได้รับคำแนะนำให้ผลิตออกมาขาย
 
ช่วงแรกตาแสวงผลิตเองคนเดียว ก่อนจะสอนชาวบ้านในชุมชนให้เข้ามาช่วยกันผลิตและคอย QC โดยใช้ไม้มือสองมาแปรรูปเป็นเก้าอี้ ขณะที่การขายในตอนนั้นยังเป็นธุรกิจแบบชุมชน ยอดขายจะขึ้นเป็นช่วงๆ โดยเฉพาะเวลามีทีวีหรือหนังสือพิมพ์เข้ามาถ่ายทำ ซึ่งประมาณ 4–6 เดือนจะมีสื่อเข้ามาครั้งหนึ่ง
 
แต่เมื่อส่งต่อมาถึงรุ่นลูก ธุรกิจกลับไม่ได้ถูกสานต่อแบบจริงจัง แม่ของแฟนคุณเจเคยเข้ามาทำอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เป็นลักษณะทำประคองๆ ไป เพราะงานผลิตค่อนข้างหนัก เก้าอี้หนึ่งตัวหนักประมาณ 5 กิโลกรัม ทั้งผลิต ยก และจัดส่งจึงไม่ใช่งานง่าย 
 
สุดท้ายลูกๆ ของตาแสวงไม่มีใครอยากรับช่วงต่อ และส่วนใหญ่เลือกไปทำงานรับราชการกันหมด ขณะที่ตาแสวงยังอยากให้ธุรกิจนี้อยู่ต่อ จึงบอกกับครอบครัวว่าเก้าอี้นี้ทำไว้ให้หลาน ซึ่งก็คือแฟนของคุณเจที่ตาแสวงเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก
 
เจน 2 ไม่ไปต่อจึงส่งไม้ให้ถึงเจน 3

เมื่อเจน 2 ไม่มีใครรับช่วงต่อ ธุรกิจจึงมาถึงมือเจน 3 ซึ่งก็คือ “เจ ณัฐวัฒน์ พุ่มบุญทริก” เจ้าของแบรนด์เก้าอี้มหัศจรรย์ตาแสวง โดยเจเข้ามารับช่วงต่อในฐานะหลานเขยของตาแสวง โดยจุดเริ่มต้นเกิดจากแฟนของคุณเจ ซึ่งเป็นหลานที่ตาแสวงเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก และเป็นคนที่ตาแสวงเคยบอกว่าทำเก้าอี้นี้ไว้ให้หลาน พยายามโน้มน้าวให้คุณเจเข้ามาช่วยสานต่อธุรกิจ จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเจน 3 ที่เข้ามาปั้นเก้าอี้ตาแสวงต่อในมือของตัวเอง
 
ตอนนั้นคุณเจมีประสบการณ์ด้านคอนเทนต์และการตลาดออนไลน์ ทั้งจากธุรกิจสกินแคร์และอาหารเสริม ซึ่งเคยทำยอดขายระดับร้อยล้านบาทต่อปี แต่กับเก้าอี้ตาแสวง เขาเริ่มต้นตอนอายุ 25 ปีด้วยวิธีที่ง่ายกว่านั้น คือรับสินค้าเก้าอี้จากชาวบ้านมายิงแอดขายบน Facebook
 
ช่วงแรกยังเป็นการทำธุรกิจแบบซื้อมาขายไป ใช้เงินแบบวัยรุ่นสร้างตัว มีเงินเหลือเท่าไหร่ก็เอาไปใช้ต่อ ไม่ได้แยกเงินส่วนตัวกับเงินธุรกิจอย่างจริงจัง โดยธุรกิจเดินมาได้ประมาณ 6–7 ปี ก่อนจะเจอปัญหาใหญ่ในช่วงโควิด-19 เมื่อคุณเจเผลอกดลิงก์ปลอมจนเพจ Facebook ที่มีผู้ติดตามกว่า 70,000 คนถูกปิด ส่งผลให้ยอดขายตกและเกิดปัญหาสภาพคล่อง
 
เหตุการณ์นี้กลายเป็นจุดที่ทำให้คุณเจต้องหยุดกลับมามองธุรกิจใหม่ เพราะเขาไม่ได้มองว่าการดิ้นหาทางออกทันทีคือคำตอบ แต่เลือกหยุดเพื่อดูว่าอะไรทำให้ตัวเองล้ม
 
“คำเดียวเลย ไม่ทำอะไร ขอแค่เรียนรู้อย่างเดียว เพราะทุกครั้งผมเชื่อว่าเวลาคนเรามันล้ม ดวงคนเรามันลง หรือชีวิตคนเรากำลังล้ม เมื่อไหร่ที่คุณกำลังลงอยู่หรือล้มอยู่ แล้วเราพยายามดิ้นรน พยายามหาทางออก มันยิ่งเจ็บตัว เราก็ต้องล้มแล้วเราก็ต้องอยู่เฉยๆ ก่อน แล้วดูก่อนว่าอะไรที่ทำให้เราล้ม” เจ ณัฐวัฒน์ กล่าว

หยุด 3 เดือนเพื่อเปลี่ยนจาก “พ่อค้า” เป็น “นักธุรกิจ”

หลังเจอปัญหา คุณเจตัดสินใจหยุดงานขายประมาณ 3 เดือน เพื่อเรียนรู้เรื่องที่ตัวเองเคยพลาด ทั้งการเงิน การตลาด และ Business Model โดยมองว่าถ้าจะกลับมาทำอีกครั้ง ต้องไม่กลับไปเป็นแค่พ่อค้าออนไลน์เหมือนเดิม แต่ต้องทำให้เป็นธุรกิจจริงๆ
 
อีกปัญหาคือเรื่องคุณภาพสินค้า เพราะการรับของจากชาวบ้านมาขายทำให้ควบคุมมาตรฐานไม่ได้ งานของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ทั้งคุณภาพงานและวัสดุ บางครั้งมีการยัดไส้วัสดุ ทำให้แก้ปัญหาที่ต้นทางได้ยาก
 
คุณเจจึงเลือกลงมือผลิตเอง แม้ไม่มีความรู้ด้านการผลิตมาก่อน โดยศึกษาจาก YouTube ตั้งแต่ตัดไม้ ประกอบ ทาสี ยิงพรม ไปจนถึงตอบแชตลูกค้า ช่วงหนึ่งนอนวันละเพียง 2–3 ชั่วโมง จากนั้นจึงเปลี่ยนรูปแบบธุรกิจมาเป็นบริษัท จดทะเบียนอย่างถูกต้อง นำสินค้าไปตรวจวิจัยมาตรฐานกระทรวงอุตสาหกรรม และเริ่มสร้างระบบ KPI เพื่อดูต้นทุนและจำนวนการผลิต ทำให้จุดเปลี่ยนสำคัญไม่ได้อยู่ที่การเปลี่ยนสินค้า แต่อยู่ที่การเปลี่ยนวิธีคิดจากพ่อค้า มาเป็นนักธุรกิจมืออาชีพ
 
“เราต้องแยกแยะให้ตัวเองออกก่อนว่า สินค้าเราเป็นอะไรก็ตาม แต่เราพร้อมที่จะเป็นนักธุรกิจจริงๆ ไหม หรือยังอยากจะเป็นแค่พ่อค้าแม่ค้าอยู่ ถ้าเราเลือกที่จะเป็นธุรกิจแล้ว เลือกที่จะเป็นมืออาชีพแล้ว เราก็ต้องทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง” เจ ณัฐวัฒน์ กล่าว
 
เมื่อธุรกิจถูกจัดระบบมากขึ้น ต้นทุนการผลิต วัตถุดิบ การขาย การจัดส่ง การตลาด ค่าพนักงาน และค่าคอมมิชชันก็เริ่มถูกมองเป็นตัวเลขที่วัดได้ ทำให้ธุรกิจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความรู้สึกเหมือนช่วงแรกอีกต่อไป

ล้มมาแล้ว เลยรู้ว่าต้องโตยังไง
 
หลังเริ่มต้นใหม่ คุณเจยืมเงินเพื่อนของแม่ 20,000 บาท เพื่อมาลงโฆษณาการตลาด วันแรกทำยอดขายได้มากกว่า 100,000 บาท และช่วงเดือนแรกๆ ทำยอดขายได้ 2–3 ล้านบาท หลังจากนั้นธุรกิจเริ่มโตเร็วขึ้น โดยเมื่อเริ่มเป็นกระแส ใช้เวลาประมาณ 2 เดือนก็เริ่มบูม คุณเจจึงค่อยๆ เพิ่มงบโฆษณาและกำลังคนตามยอดขาย
 
ปีที่ผ่านมาเก้าอี้ตาแสวงทำยอดขายได้ 73 ล้านบาท ส่วนปีนี้ตั้งเป้าไว้ที่ 100 ล้านบาท ปัจจุบันยอดขายอยู่ที่ประมาณ 80 ล้านบาท และมองว่าอาจแตะ 200 ล้านบาทได้ แม้จะทำยอดขายได้ตามที่ต้องการแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากอดีตคือ วิธีบริหารเงิน เพราะบทเรียนจากวันที่เคยล้มทำให้คุณเจระวังเรื่องสภาพคล่องมากขึ้น โดยเลือกใช้กระแสเงินสดในการทำธุรกิจและไม่พึ่งสินเชื่อหรือเงินกู้
 
“ผมทำธุรกิจ ผมใช้เงินกระแสเงินสดทั้งหมด ด้วยความที่เราเคยล้มมาก่อน เรากลัวการใช้สินเชื่อ เรากลัวการเป็นหนี้ ทุกอย่างเราใช้กระแสเงินสด เมื่อเริ่มทำเป็นบริษัทก็จะมีเงินเดือนให้กับตัวเราเองแล้ว ที่เหลือก็เป็นเงินของบริษัททั้งหมด ผมเชื่อว่าหลายๆ คนที่ทำธุรกิจส่วนตัวอยู่ ตกม้าตายเพราะจุดนี้ ขายได้เท่าไหร่กั๊กทุนไว้ มันไม่มีเงินกองสำหรับที่จะเอาไว้การเติบโต หรือการขยายธุรกิจเลย”

โตด้วยการเข้าใจแพลตฟอร์มและลูกค้า
 
เมื่อกลับมาทำตลาดใหม่ คุณเจไม่ได้ใช้วิธีเดียวกับทุกแพลตฟอร์ม แต่แบ่งการทำตลาดตามพฤติกรรมของลูกค้า โดย Facebook จะเน้นกลุ่มอายุ 40 ปีขึ้นไป ขณะที่ TikTok เน้นกลุ่มคนทำงานออฟฟิศและคนอายุ20 ปีขึ้นไป ส่วน Shopee และ Lazada เป็นช่องทาง E-commerce สำหรับลูกค้าที่ต้องการซื้อสินค้า
 
ทำให้ปัจจุบันใช้งบโฆษณาและการตลาดรวมประมาณเดือนละ 5 ล้านบาท โดย TikTok ใช้งบประมาณประมาณ 3–4 ล้านบาทต่อเดือน รวมถึงใช้ Affiliate และ KOL เข้ามาช่วยทำตลาด ทำให้มียอดขายเฉลี่ยประมาณ 15–20 ล้านบาทต่อเดือน
 
เมื่อยอดขายโตขึ้น กำลังผลิตก็ต้องโตตาม ปัจจุบันมีโรงงาน 3 แห่ง และกำลังจะเปิดแห่งที่ 4 มีกำลังผลิตประมาณ 2,000 ตัวต่อวัน โดยยังใช้แรงงานคนเป็นหลัก เพราะเมื่อพนักงานทำจนชำนาญ งานก็เร็วและได้ความประณีต บริษัทเองก็พยายามให้พนักงานมีส่วนร่วมกับการเติบโต ทั้งค่าคอมมิชชันและโบนัส เช่น หากผลิตได้เกินเป้าก็จะได้เงินเพิ่มต่อตัว
 
จากเดิมที่มีเก้าอี้เป็นสินค้าหลัก ปัจจุบันมีสินค้าแล้วประมาณ 30 รายการ ทั้งสินค้าที่ผลิตเองและสินค้าจากวิสาหกิจชุมชนที่รับมาขายเพิ่ม เพื่อให้ชาวบ้านยังมีรายได้ ขณะเดียวกันแบรนด์กำลังแตกไลน์ไปยังยาหม่อง และอยู่ระหว่างพัฒนายาดมเพื่อเพิ่มสินค้าในกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับการดูแลตัวเอง

โจทย์ต่อไปคือโตให้ถึงพันล้าน
 
วันนี้เก้าอี้ตาแสวงไม่ได้อยู่แค่ในตลาดไทย แต่เริ่มส่งออกไปยุโรปและออสเตรเลีย รวมถึงเบลเยียมและสวีเดน โดยสินค้าไปถึงร้านนวดและร้านอาหารไทย
 
เจ ณัฐวัฒน์ กล่าวว่า “สินค้าประเภทนี้มีอายุการใช้งานค่อนข้างนาน ทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่ยังเป็นกลุ่มที่เคยซื้อ เคยใช้ หรือเคยเห็นสินค้ามาก่อน ขณะที่อีกส่วนเป็นคนที่อยากลอง แม้ในตลาดจะมีทั้งคู่แข่ง การลอกเลียนแบบ และการตัดราคา แต่แบรนด์เลือกที่จะไม่ลดคุณภาพเพื่อแข่ง และหันมาพัฒนาสินค้าของตัวเองต่อ ทั้งเพิ่มฟังก์ชันและทำให้ธุรกิจเป็นมืออาชีพมากขึ้น”
 
นอกจากการตลาดบนแพลตฟอร์มต่างๆ แบรนด์ก็เริ่มเพิ่มช่องทางให้คนรู้จักมากขึ้น ทั้งการ Collaboration และการเป็นสปอนเซอร์รายการต่างๆ สำหรับตลาดเก้าอี้ในไทย มองว่ามีฐานยอดขายระดับ 100 ล้านบาทอยู่แล้ว แต่ถ้าจะไปถึง 1,000 ล้านบาท ต้องขยายกลุ่มลูกค้าและเพิ่มช่องทางจัดจำหน่ายให้มากขึ้น
 
“วันนี้ตัวสินค้าไม่ใช่สิ่งที่ต้องกังวลมากที่สุด เพราะเก้าอี้ตาแสวงมีจุดขายที่ลูกค้าสามารถสัมผัสประสบการณ์ได้ทันที แต่โจทย์ใหญ่คือการบริหารธุรกิจให้โตอย่างมีวินัย เก้าอี้ตาแสวงไปพันล้านเป็นเรื่องที่ง่ายมาก เพราะสินค้ามันขายตัวเองอยู่แล้ว การที่สินค้าจะไป 1,000 ล้าน 2,000 ล้าน หรือ 3,000 ล้าน นั่นเป็นเรื่องง่ายมาก แต่เรื่องยากคือตัวเราจะมีวินัย และมีความเคี่ยวในธุรกิจเรามากน้อยแค่ไหนนั่นแหละที่ยาก” เจ ณัฐวัฒน์ กล่าวทิ้งท้าย