OMG ! ละครสั้นจีน 3 เดือน สร้าง 128,000 เรื่อง 95% AI – 90% ขาดทุน นี่คือขยะ ไม่ใช่ Micro-Drama

ต.ค. 30, 2569 M.Pussapol

ช่างภาพงานแต่งงานวัย 28 ปีจากเมืองเล็กๆ ในมณฑลยูนนาน ไม่เคยเดินทางออกนอกประเทศจีนเลยสักครั้ง ในโลกออนไลน์ใช้ชื่อว่า Mx-Shell ปีนี้เขาสร้างภาพยนตร์เรื่อง Zombie Scavenger เล่าเรื่องรักสุดแฟนตาซีระหว่างคาวบอยหุ่นยนต์กับหุ่นโชว์เสื้อผ้าใช้เวลาทำเพียง 10 วัน ด้วยเครื่องมือสร้างวิดีโอ Seedance 2.0 ของ ByteDance เสียค่าโทเคนราว 3,000 หยวน หรือประมาณ 442 ดอลลาร์ (15,000 บาท) ผลงานมียอดชมบน Douyin แพลตฟอร์มวิดีโอสั้น และ Super App ใหญ่ที่สุดในจีนมากกว่า 70 ล้านครั้ง

Wen Wei Po หนังสือพิมพ์รัฐยกให้เขาเป็นตัวอย่างของยุคใหม่ ข้อเสียเปรียบที่เคยปิดทางคนนอกวงการมาตลอด ทั้งการไม่มีใบรับรอง ไม่มี Portfolio ไม่มีเงินทุนและเส้นสาย ถูก AI ลบทิ้งไปหมด เขากลายเป็น An Army of One เรื่องเล่านี้ฟังดูงดงามจนทุกคนในวงการภาพยนตร์ AI ของจีนล้วนฟังด้วยดวงตาเป็นประกาย แต่เมื่อเริ่มลงลึกเพื่อเขียนเรื่องความสำเร็จ กลับพบว่า Mx-Shell เป็นเพียงข้อยกเว้นที่หายากมาก ภาพรวมแย่กว่าที่คิดไว้หลายเท่า

อุตสาหกรรมละครสั้น หรือ Micro-Drama ในจีนคือวิดีโอแนวตั้งอัตราส่วน 9:16 (มาตรฐานหน้าจอสมาร์ตโฟนในปัจจุบัน) ต้นทุนต่ำ เดินเรื่องเร็ว ออกแบบมาให้คนไถหน้าจอด้วยนิ้วหัวแม่มือ สตูดิโอผลิตละครเหล่านี้เหมือนบริษัทรถยนต์ผลิตรถ คือมีสายพานที่ปรับแต่งมาเพื่อผลิตปริมาณมหาศาล

ตัวเลขบอกชัดเจนว่าขนาดใหญ่แค่ไหน ไตรมาสแรกของปี 2026 มีละครสั้นถูกผลิตออกมาถึง 128,000 เรื่อง

95% สร้างด้วย AI ทั้งเรื่อง

แรงผลักสำคัญมาจากสัญญาณของกรุงปักกิ่งที่มองเห็นคุณค่าของเนื้อหาซึ่งสร้างโดย AI บริษัทเทคโนโลยีและรัฐบาลท้องถิ่นหลายแห่งระมัดระวังความเสี่ยงโดยธรรมชาติ แต่ก็อยากสร้างความประทับใจให้ส่วนกลาง และเห็นว่าละครสั้นเป็นพื้นที่เสี่ยงต่ำที่จะโชว์ผลงานได้ ภาครัฐสนับสนุนการแข่งขันและจัดงานประกาศรางวัล บริษัทเทคโนโลยีรับสัญญาณนั้นไปกดดันพนักงานต่ออีกชั้น ให้ผลิตเนื้อหาจาก AI มากขึ้น เร็วขึ้น หวังว่าจะมีสักเรื่องเป็นคลิปไวรัลทำเงินได้

ละครสั้นเหล่านี้แทบไม่เกี่ยวกับประสบการณ์ทางศิลปะของมนุษย์ แต่เป็นผลงานอันน่าสะพรึงของการเจาะระบบจิตวิทยา หรือ Psychological Hacking นิตยสาร Nanfengchuang เล่ากระบวนการผลิตผ่านมุมมองของคนงาน ชื่อหยวน ซึ่งเรียบง่าย เป็น Close-Loop คือมีคนดาวน์โหลดวิดีโอที่กำลังไวรัล แยกบทสนทนา แล้วส่งสคริปต์ให้

เรื่องที่ได้มักวนอยู่กับการย้อนเวลากลับมาแก้แค้น การถูกสามีเก่าหักหลัง หรือลูกสาวแท้ๆ ที่ถูกลูกเลี้ยงแย่งชีวิตไป หน้าที่ของหยวนคือทำให้ใกล้เคียงต้นฉบับที่สุด ตอนแรกๆ เปิดให้ดูฟรี ตอนที่เหลือจะปลดล็อกก็ต่อเมื่อผู้ชมจ่ายเงินหรือดูโฆษณาจนครบโควตาคือซีรีส์ 10 เรื่องต่อเดือน เรื่องละ 30 นาที

ปัญหาอีกชั้นหนึ่งคือทรัพยากร นักข่าวสายธุรกิจ Chen Zijie รายงานว่า คนงานต้องเข้าคิวรอรับโทเคนเพื่อใช้โมเดล Seedance 2.0 บางคนล็อกอินค้างไว้ตั้งแต่เริ่มงานจนเลิกงานก็ยังไม่ได้คิว การทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นจึงกลายเป็นเรื่องปกติ บางครั้งต้องลุกจากเตียงตอนตี 2 หรือตี 3 เพื่อทำงานช่วงนอกเวลาเร่งด่วน เทคโนโลยีที่ถูกโฆษณาว่าจะปลดปล่อยแรงงานสร้างสรรค์ จึงกลายเป็นตารางเวลาที่แรงงานต้องวิ่งตาม

เมื่อทุกบริษัทแย่งกันหาคลิปไวรัลด้วยสูตรเดียวกัน การแข่งขันก็กลายเป็นเรื่องทางลบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รายงานของ Nanfengchuang ระบุว่าบทละครรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉากส่อไปในทางลามกอนาจาร เช่น ทารุณกรรมเด็ก และทำร้ายหญิงตั้งครรภ์ โผล่มาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บางบริษัทถึงกับตั้งเงื่อนไขว่า หากฉากเปิดเรื่องไม่มีเนื้อหาหมิ่นเหม่ชวนให้คิดไปในทางยั่วยวนก็จะถูกปฏิเสธทันทีโดยไม่มีข้อแม้ ความเร้าใจกลายเป็นเกณฑ์วัดแทนคุณภาพ เพราะเป็นทางลัดที่ทำให้คนหยุดดูได้เร็วที่สุด

ถ้าสายพานนี้ทำกำไรได้จริง เรื่องทั้งหมดอาจเป็นเพียงข้อถกเถียงเชิงจริยธรรม แต่ตัวเลขชี้ว่าไม่ได้ทำกำไรให้ใครเลย Securities Daily หนึ่งในหนังสือพิมพ์หลักทรัพย์รายใหญ่ รายงานว่ามีละครสั้นจาก AI เพียง 0.16% เท่านั้นที่เป็นงานฮิต หรือการมียอดชมเกิน 100 ล้านครั้ง

ผู้บริหารรายหนึ่งบอกว่า 90% ของบริษัทที่ผลิตผลงานจาก AIGC-AI Generate Content กำลังขาดทุน

เสียงจากผู้ใช้งานบนแพลตฟอร์ม Xiaohongshu สะท้อนภาพเดียวกัน ผู้ร่วมวงสนทนาเริ่มพูดกันว่ายุคของโรงงานนรกละครสั้น AI อาจใกล้ถึงจุดสิ้นสุด ชั่วโมงทำงานยาวขึ้น ค่าจ้างลดลงเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงบ่นเรื่องค่าแรงก็มีความจริงอีกข้อที่เจ็บกว่านั่นคือแทบไม่มีใครดูเลย

ผู้เขียนเรียกระบบนี้ว่าคอมเพล็กซ์อุตสาหกรรมชิ้นงานขยะ หรือ Industrial-Slop Complex ซึ่งเอารัดเอาเปรียบคนทำงาน และทำลายตัวเองไปพร้อมกัน

เรื่องของ Mx-Shell กับ Zombie Scavenger จึงมีความหมาย 2 ด้าน ด้านหนึ่งพิสูจน์ว่าเทคโนโลยีเปิดประตูให้คนธรรมดาสร้างงานที่คนหลายสิบล้านอยากดูได้จริง อีกด้านหนึ่งคือข้อยกเว้น ที่ถูกเลือกมาเล่าเพราะส่องแสงเจิดจ้ากว่าความเป็นจริง ซึ่งก็คือโรงงานที่ผลิต 128,000 เรื่องใน 3 เดือน มีเพียงเศษเสี้ยวหรือไม่ถึง 1 % ไปถึงฝั่ง

คำถามที่น่าคิดจึงไม่ใช่ว่า AI ทำให้ผลิตเนื้อหาได้เร็วแค่ไหน แต่คือเมื่อการผลิตแทบไม่มีต้นทุน เราจะเหลือพื้นที่ให้สิ่งที่คุ้มค่าแก่การดูจริงๆ มากน้อยเพียงใด

ที่มา https://www.instagram.com/p/De2mLXdkvGA/?img_index=7