15 เมษายน
วันที่ 2 ขายไปลุ้นไป ว่าจะมีใครมาซื้อหรือเปล่า?....
พยายามปั้นให้สวย...ทอดให้ฟู...
แต่ยังไม่พอใจ พรุ่งนี้ว่าจะทำให้สวยสม่ำเสมอครับ
ก็พอขายได้ ไม่ใช่ขายดีนะครับ แค่เตรียมแป้งเอาไว้ไม่มาก
พยายามทำของขายเพื่อให้ได้มีเงินมาใช้หมุนเวียนภายในบ้านเป็นค่าอาหาร
แต่ก่อนมีรุ่นพี่ ท่านสอนผมเอาไว้ตอนสมัยที่ชีวิตยังฟู่ฟ่า ว่า...
"อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา "
อย่างน้อยก็ทำให้คนที่บ้าน ได้รู้สึกอุ่นใจว่าเราไม่ท้อเรายังสู้ต่อได้ และเรายังไม่ถึงขั้นล่มจม ถึงแม้ว่า ทำไปแล้วอาจจะไม่ได้ร่ำรวยขึ้นเลยมีเงินคล่องตัวมากขึ้น แต่ก็ต้องทำเพราะว่าเป็นสิ่งเดียว ที่เราพอจะทำได้
ยังมีคนอีกเป็นจำนวนมากเขาเดือดร้อนกว่าผม
แต่ถามว่า แล้วผมเดือดร้อนไหม? ...
ก็รายได้หาย ต้องเลี้ยงดูพ่อแม่.. มีหนี้สินต้องชำระ.... อ้าว...
เราก็เดือดร้อนเหมือนกัน แฮะ...
แต่มันต่างจากคนอื่นก็คือ "ผมยังพอมีโอกาส" ..และ..
ผมถูกสั่งสอนมากว่า 30 ปี จากที่ทำงาน ให้คิดบวก
"คิดถึงวันพรุ่งนี้ คิดถึงอนาคต คิดเพื่อวางแผน"
แต่ไม่ใช่ให้ไปคิดกังวลถึงแต่เรื่องแย่ๆ ว่า....
บ่ายนี้ หรือพรุ่งนี้...เราจะรอดไหม?
วันนี้มีสิ่งที่จะต้องทำก็ทำให้ดีที่สุด
และพรุ่งนี้ ถ้ามันมาถึง เราจะทำอะไรต่อ ?