ภาพจำของแฟน Formula 1 ในช่วงที่ผ่านมา คือภาพการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของ FIA เมื่อความตึงเครียดในตะวันออกกลางทำให้กรังด์ปรีซ์ที่บาห์เรนไม่สามารถจัดแข่งได้ตามแผนเดิม ซึ่งในตอนนั้นคำตอบไม่ใช่การยกเลิกเรซ แต่เป็นการโยกย้ายโลจิสติกส์ข้ามทวีปไปจัดแข่งที่ สนามเซปัง ประเทศมาเลเซีย แทน
 
แม้การแข่งขันที่เซปังจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่มุมมองเชิงธุรกิจเบื้องหลังความสำเร็จฉุกเฉินนั้น คือ "รายจ่ายจำนวนมหาศาล" ตั้งแต่งบประมาณอัดฉีดเพื่อเร่งปรับปรุงสภาพสนาม เทคโนโลยีแทร็ก และระบบความปลอดภัยให้สอดคล้องกับมาตรฐาน F1 ยุคปัจจุบันในเวลาอันกระชั้นชิด ตลอดจนค่าขนส่งทางอากาศ (Freight Cost) ของทีมแข่งต่างๆ ที่ต้องเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน ซึ่งแม้เจ้าภาพเดิมอย่างบาห์เรนจะช่วยแบกรับค่าใช้จ่ายบางส่วนร่วมกับฝ่ายจัด แต่มันก็กลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่ชี้ให้เห็นว่า การย้ายสนามฉุกเฉินไม่เคยมีคำว่าถูก
 
พอโค้งสุดท้ายใกล้มาถึง บทเรียนจากเซปังกำลังกลับมาท้าทายการตัดสินใจของ FIA อีกครั้งกับการจัดศึกปิดฤดูกาลอย่าง Abu Dhabi Grand Prix แม้ FIA จะออกมายืนยันหนักแน่นว่าจะจัดแข่งที่ Yas Marina Circuit ตามเดิม แต่ความกังวลเรื่องความปลอดภัยในภูมิภาคก็ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์จนฝ่ายจัดต้องเตรียมแผนสำรองย้ายไปจัดที่ สนามอิโมลา (Imola) ประเทศอิตาลี
 
เหตุผลที่ FIA พยายามยื้อและตัดใจทิ้งอาบูดาบีได้ยากขนาดนั้น เป็นเพราะวงการ Formula 1 ยุคใหม่ได้วางยุทธศาสตร์ให้ "ตะวันออกกลาง" เป็นสัญลักษณ์ของทั้งจุดเริ่มต้นและบทสรุปของฤดูกาล การเปิดและปิดฤดูกาลในภูมิภาคนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสภาพอากาศที่อบอุ่นในช่วงที่ยุโรปเผชิญฤดูหนาว

แต่ตะวันออกกลางคือ หมุดหมายแห่งความหรูหรา อำนาจทางการเงิน และ Soft Power

โดยเฉพาะอาบูดาบีที่ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อถือสิทธิ์สัญญาผูกขาดการเป็นสนามปิดฤดูกาล (Exclusive Season Finale) ภาพของรถแข่งที่วิ่งผ่านโรงแรมหรูหรายามค่ำคืนจึงกลายเป็นเวทีเฉลิมฉลองแชมป์โลกที่มั่งคั่งที่สุด การละทิ้งอาบูดาบีจึงไม่ได้ส่งผลแค่เรื่องตารางแข่ง แต่เป็นการสะเทือนโครงสร้างสัญญาระดับพันธมิตรทางธุรกิจ
 
หาก Plan B ที่อิตาลีถูกนำมาใช้จริง ความเสียหายและต้นทุนทางเศรษฐศาสตร์จะถูกแยกย่อยออกเป็นมิติต่างๆ ดังนี้

• ความเสียหายด้านรายได้สิทธิ์จัดแข่ง : อาบูดาบีจ่ายค่าธรรมเนียมจัดแข่งขันเฉลี่ยสูงถึง 40–55 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี การยกเลิกสนามนี้หมายถึงรายได้ก้อนโตของ Liberty Media ที่สูญหายไปทันที ขณะที่การย้ายไป Imola ในเวลาอันกระชั้นชิด ฝ่ายจัดสนามในอิตาลีย่อมไม่มีงบประมาณมากพอที่จะจ่าย Hosting Fee ในระดับมหาศาลทัดเทียมกันได้ ทำให้องค์กรต้องแบกรับผลขาดทุนส่วนต่างนี้เต็มๆ 
• ค่าใช้จ่ายด้านโลจิสติกส์และการปรับเปลี่ยนเส้นทาง : อุปกรณ์และรถแข่งของทั้ง 10 ทีม ถูกออกแบบเส้นทางขนส่งล่วงหน้าเป็นปี การเปลี่ยนจุดหมายปลายทางข้ามทวีปแบบกะทันหันจะทำให้ค่าสัญญาขนส่งทางอากาศพุ่งสูงขึ้นแบบทวีคูณ ประกอบกับสนาม Imola จะต้องเร่งอัดฉีดงบประมาณฉุกเฉิน เพื่อเตรียมความพร้อมทั้งระบบสื่อมวลชน อุปกรณ์ตรวจวัดความปลอดภัย และบุคลากรสนามภายในกรอบเวลาที่จำกัด เช่นเดียวกับที่เซปังเคยเผชิญ 
• ผลกระทบทางเศรษฐกิจระลอกสองและภาระการชดเชย : นัดปิดฤดูกาลที่อาบูดาบีเป็นศูนย์รวมของแพ็กเกจท่องเที่ยวระดับพรีเมียมและตั๋ว Paddock Club ราคาสูง การยกเลิกจะสร้างภาระทางการเงินมหาศาลในการดำเนินเรื่องคืนเงินและจ่ายค่าชดเชยให้กับแฟนคลับรวมถึงพาร์ตเนอร์ทั่วโลก ขณะเดียวกันอุตสาหกรรมท่องเที่ยว โรงแรม และสายการบินในตะวันออกกลางก็ต้องสูญเสียเม็ดเงินสะพัดมหาศาลจากการยกเลิกทริปกระทันหัน 
• ความท้าทายเชิงเทคนิคและสภาพอากาศในยุโรป : การกลับไปแข่งที่อิตาลีในช่วงต้นเดือนธันวาคมจะต้องเจอกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างมาก ส่งผลต่อการทำงานของยางรถแข่ง และเพิ่มความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุ จนทีมแข่งต่างๆ ต้องเสียต้นทุนในการวิจัยและปรับแต่งตัวรถใหม่อย่างเร่งด่วนเพื่อรับมือกับสภาพแทร็กที่เย็นจัด ซึ่งแตกต่างจากสภาพอากาศของอาบูดาบีโดยสิ้นเชิง

 
บทเรียนจากการย้ายไปจัดที่เซปังในอดีตได้สะท้อนให้เห็นชัดเจนว่า การเปลี่ยนสนามแข่งฉุกเฉินสร้างแรงกระเทือนต่อมิติทางการเงินและโลจิสติกส์มากเพียงใด นี่จึงเป็นคำตอบว่าทำไม FIA ถึงพยายามยื้อจัดศึกปิดฤดูกาลที่อาบูดาบีให้ถึงที่สุด เพราะการหลุดจากแผนเดิมไปสู่อิตาลี ไม่ได้หมายถึงแค่การเปลี่ยนสถานที่แข่งเพื่อเอาชีวิตรอด

แต่คือตัวเลขความเสียหายระดับหลายร้อยล้านดอลลาร์ที่ F1 แทบไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย