องค์กรอยากโต 20% แต่เศรษฐกิจโตเพียง 1.5 - 2%
 
สิ่งเหล่านี้กำลังเกิดขึ้นในแทบทุกองค์กร และทำให้คำถามเรื่อง ‘คน’ กลับมาเป็นโจทย์สำคัญอีกครั้ง เพราะวันที่ AI เข้ามาเปลี่ยนวิธีทำงาน และการแข่งขันแย่งชิง Talent รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่การขาดคน แต่อยู่ที่การมีคนที่ยังไม่พร้อมสำหรับโจทย์ใหม่ของธุรกิจ
 
ขณะเดียวกัน คนทำงานเองก็กำลังเผชิญช่องว่างอีกด้าน ระหว่างคนที่ตัวเองเป็นอยู่ในวันนี้ กับคนที่จำเป็นต้องเป็นในอนาคต และเมื่อทั้งองค์กรและคนต่างมี Gap ของตัวเอง คำถามคือจะเติบโตไปด้วยกันอย่างไร?
 
และนี่คือมุมมองจาก คุณอภิชาติ ขันธวิธิ CEO of QGEN Consultant และคุณสุวภา เจริญยิ่ง ที่ปรึกษาสมาคมนักวางแผนการเงินไทย กับ session Trends 2026-2027: People Performance จากงาน SUPALAI Presents CREATIVE TALK CONFERENCE 2026

คุณอภิชาติ เปิดด้วยภาพใหญ่ระหว่างเป้าหมายองค์กร และ GDP ของไทยที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับคำถามว่า‘จะโตด้วยอะไร’ และ ‘ทรัพยากรที่มีอยู่วันนี้พร้อมพาองค์กรไปถึงจุดนั้นหรือเปล่า’
 
ช่องว่างระหว่างนั้น ไม่ได้บอกให้ทำงานหนักขึ้น แต่บอกว่าต้องทำงานต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โปรเจกต์ต้องเปลี่ยน สินค้าต้องเปลี่ยน วิธีการทำงานต้องเปลี่ยน และ AI ก็ถูกหยิบมาเป็นส่วนหนึ่งของสมการนี้นั่นเพราะองค์กรต้องการ Workforce Optimization ได้งานเท่าเดิมหรือมากขึ้น โดยใช้ทรัพยากรให้ฉลาดขึ้น
 
“ปัญหาวันนี้ไม่ใช่เรื่องขาดคน หลายองค์กรมีคนเพียงพอ บางแห่งมีมากเกินด้วยซ้ำ 
สิ่งที่ขาดคือคุณภาพ ทักษะของคนที่มีอยู่ยังไม่ตรงกับความต้องการใหม่ขององค์กร และในตลาดแรงงาน 
คนเก่งที่พร้อมใช้งานทันทีนั้นมีราคาแพงจนไม่ใช่ทุกองค์กรจะซื้อได้ ทางออกจึงอยู่ที่การ ‘สร้าง’ ไม่ใช่แค่การ ‘หา’ 
นั่นคือการพัฒนาคนที่มีความสามารถระดับค่าเฉลี่ยให้กลายเป็น High Performer” คุณอภิชาติกล่าว
 
การพัฒนาคนจะได้ผลก็ต่อเมื่อทุกระบบในองค์กรเดินไปในทิศทางเดียวกัน ตั้งแต่โครงสร้างองค์กร กระบวนการสรรหา ระบบประเมินผล ผลตอบแทน ไปจนถึงวัฒนธรรมองค์กร ถ้าพัฒนาคนให้เก่งแล้วลืมปรับ Compensation ก็ไม่มีใครอยากอยู่ ถ้าวัฒนธรรมองค์กรยัง Toxic คนเก่งที่สร้างมาได้ก็จะหนีออกไปอยู่ดี ทุกองค์ประกอบต้องเชื่อมโยงกัน
 
หนึ่งในกลุ่มที่คุณอภิชาติพูดถึงคือ Middle Management กลุ่มผู้บริหารระดับกลางที่ต้องรับแรงกดดันจากทั้งสองทิศ ข้างบนกดเรื่องเป้าหมาย ข้างล่างคาดหวังเรื่องความเข้าใจ และหลายคนในกลุ่มนี้ไม่เคยถูกเตรียมความพร้อมให้ขึ้นมาเป็นหัวหน้า องค์กรมักดึงคนเก่งด้านงานขึ้นมาบริหารคน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันมีปัญหา แต่ก็ยังทำแบบเดิมซ้ำ ๆ
 
“ถ้าคนกลุ่มนี้ไม่รู้ว่าจะบริหารคนอย่างไร แล้วเราคาดหวังให้เขาบริหารลูกน้องให้เป็น บริหารหัวหน้าให้ได้ มันก็เป็นความคาดหวังที่สูงเกินจริง” คุณอภิชาติกล่าว
 

ด้านคุณสุวภา เสริมมุมมองจากฝั่งของตัวคนทำงาน โดยมองว่าสิ่งที่ท้าทายทุกคนในยุคนี้ไม่ได้ท้าทายเพราะมันเลวร้าย แต่เพราะทุกคนต้องเผชิญกับ Gap ระหว่างคนที่ตัวเองเป็นอยู่วันนี้ กับคนที่ควรจะเป็นเพื่อให้กลายเป็น Asset ขององค์กร
 
คุณสุวภาพูดถึง Passion ในแบบที่ไม่ใช่เรื่องอุดมคติ แต่เป็นเรื่องปฏิบัติ โดยมองว่า Passion มีไว้สำหรับวันที่คุณล้ม วันที่โดนด่า วันที่แทบจะจมดิน คุณจะยังลุกขึ้นมาได้เพราะยังมีความมุ่งมั่นที่จะทำสิ่งนั้นต่อ
 
ส่วนเรื่องคนรุ่นใหม่ที่ถูกมองว่าไม่อดทน คุณสุวภากลับเห็นต่าง คนรุ่นใหม่โคตรอดทนเลย ต้องควบคุมอาหาร ออกกำลังกาย ทำโซเชียล อัปเดตตัวเองตลอดเวลา สิ่งที่ต้องระวังไม่ใช่ความไม่อดทน แต่คือการ ‘ขยันผิดทิศ’
 
คำถามที่ว่าโลกที่คนมักถูกมองเป็นค่าใช้จ่าย ทำอย่างไรตัวเองจะกลายเป็น Asset สำหรับคำตอบนี้คือต้องหา ROA ของตัวเอง ว่าสร้างคุณค่าอะไรได้บ้าง และต้องเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง 
 
‘You are original, not a copy’ เพราะถ้าพยายามเป็นเหมือนคนอื่น สุดท้ายก็ได้เป็นแค่คนอื่นเท่านั้น
 
เรื่องการบริหารองค์กร คุณสุวภาชี้ว่าทุกอย่างต้องเริ่มจากผู้นำ
 
“ปากบอกอย่างหนึ่งแต่การกระทำเป็นอีกอย่างไม่ได้ คนที่อยู่ข้างบนต้องทำเป็นตัวอย่างก่อนเสมอ และสิ่งที่พนักงานให้ความหมายกับคำว่า Value ก็ไม่เหมือนกัน บางคนต้องการตำแหน่ง บางคนต้องการผลตอบแทน แต่บางคนต้องการแค่ถูกมองเห็นและรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของทีม ผู้นำที่เข้าใจเรื่องนี้จะบริหารคนได้แตกต่างออกไป”
 
คุณสุวภาหยิบบทเรียนจากนักเปียโนมาเล่าด้วย สิ่งที่ทำให้เพลงเดียวกัน โน้ตเดียวกัน แต่เพราะต่างกันคือ ‘จังหวะวรรคระหว่างโน้ต’ การทำงานก็เช่นเดียวกัน ต้องรู้ว่าจุดไหนควรเร็ว จุดไหนควรช้า จุดไหนควรหยุด ไม่ใช่วิ่งหัวทิ่มทุกเรื่องตลอดเวลา เพราะเครื่องยนต์พังแน่ และจุดหยุดนั้นไม่ได้แปลว่าล้าหลัง แต่คือการเตรียมพร้อมสำหรับก้าวถัดไป
 
ท้ายที่สุด คุณอภิชาติ ฝากถึง C-Level ทั้งหลายว่าในวันที่ต้องคิด Strategy ต้องหา Direction และรับความกดดันจากทุกทิศ อย่าลืมหาจังหวะที่จะ ‘พอ’ ให้เจอ รู้จักหยุดในจังหวะที่เหมาะ ไม่ใช่หยุดเพราะถูกบังคับ
 
ขณะที่คุณสุวภากล่าวว่า ถ้าอยากไปไกล ต้องไปด้วยกัน คนที่ทำงานเก่งคนเดียวอาจไปได้เร็ว แต่คนที่ Collaboration เป็นต่างหากที่ไปได้ไกลที่สุด และในทุกความสำเร็จนั้น ลำดับแรกที่ต้องดูแลคือตัวเอง ‘Make yourself a priority’ ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เพราะคนที่ไม่มีความสุขกับตัวเอง ย่อมไม่สามารถทำให้คนรอบข้างมีความสุขได้
 
และท้ายที่สุด คุณสุวภาทิ้งคำของ Maya Angelou ไว้ให้ทุกคนพกกลับบ้าน 
“People forget what you said. 
People forget what you did. 
But people never forget how you made them feel.”
คนอาจจำไม่ได้ว่าคุณพูดอะไรหรือทำอะไร แต่จะจำได้เสมอว่าคุณทำให้เขารู้สึกอย่างไร และนั่นคือหัวใจของการบริหารคนในทุกยุคทุกสมัย ไม่ว่า GDP จะโตเท่าไหร่ หรือ AI จะฉลาดขึ้นแค่ไหน