ถ้าย้อนกลับไปในวันที่ ‘ขายหัวเราะ’ ยังเป็นการ์ตูนเล่มที่หลายบ้านต้องมี สิ่งหนึ่งที่ทำให้แบรนด์อยู่ในใจคนไทยมานานก็คือ มุกที่ย่อยง่าย ตลกได้เร็ว และไม่ว่าจะเปิดไปเจอหน้าไหนก็มีโอกาสหัวเราะได้เหมือนกัน แต่วันนี้โลกเปลี่ยนไปเยอะ คนอ่านการ์ตูนเล่มน้อยลง ช่องทางการเสพคอนเทนต์ก็เปลี่ยนไปอยู่บนหน้าจอมากขึ้น ที่สำคัญคือคนแต่ละกลุ่มมีความชอบเฉพาะตัวมากขึ้นด้วย
 
โจทย์ของขายหัวเราะจึงไม่ใช่แค่ “ทำอย่างไรให้คนกลับมาอ่านการ์ตูนเหมือนเดิม?” แต่เป็น “ในวันที่คนไทยไม่ได้เก็ทมุกเดียวกันอีกต่อไป แล้วความตลกของขายหัวเราะจะไปต่ออย่างไร?” คำตอบคือ การเปลี่ยนวิธีคิดตั้งแต่ต้นทาง จากการทำการ์ตูน มาเป็นการสร้างและบริหารคาแรคเตอร์ที่สามารถไปต่อได้ในหลายพื้นที่
 
จากความตลกแบบมหาชน สู่ความตลกแบบเฉพาะกลุ่ม
ในอดีต ถ้าพูดถึงขายหัวเราะ ภาพของมุกตลกที่คนทั่วประเทศอ่านแล้วขำไปด้วยกันน่าจะเป็นภาพที่คุ้นเคย แต่วันนี้อาจใช้วิธีคิดแบบเดิมไม่ได้แล้ว เพราะคนมีความสนใจต่างกันมากขึ้น บางคนอินเรื่องออฟฟิศ บางคนอินเรื่องความรัก บางคนชอบสายมู บางคนหัวเราะให้กับ 67 โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแปลว่าอะไร
 
ขายหัวเราะจึงไม่ได้พยายามหาแก๊กที่ทุกคนทำให้ต้องหัวเราะอีกต่อไป แต่เลือกสร้างคาแรคเตอร์ที่มีความเฉพาะตัวมากขึ้น ให้มีเรื่องราว มีนิสัย และมีมุมที่คนดูรู้สึกว่าเข้าใจตัวเอง เพื่อให้แต่ละตัวเข้าไปจับกลุ่มคนที่ต่างกันได้ เช่น

- หนูหิ่น จากสาวใช้ของคุณมิลค์ ได้ถูกอัปเกรดให้เป็นสาวออฟฟิศที่เป็นสาววาย เจาะกลุ่มผู้หญิงและชาวแฟนด้อมโดยเฉพาะ
- ปังปอนด์ วางตัวชัดขึ้นในกลุ่ม Kids & Family
- น้องฮือฮา ตัวแทนเฟิร์สจ๊อบเบอร์ จากการ์ตูนซีรีส์ FIRST JOB.BRUH ซึ่งในเรื่องก็มีตัวละครชาวออฟฟิศที่คุ้นเคยอย่างบก.วิติ๊ด และหนูหิ่นเวอร์ชันใหม่
- การ์ตูนซีรีส์ Holyชิบ หยิบเรื่องความมูมาผสมกับโลกดิจิทัล ซึ่งเป็นอินไซต์ที่อยู่กับคนไทยมานาน

เมื่อคนเริ่มติดตามตัวละคร สิ่งที่ขายหัวเราะต้องทำต่อก็คือ ทำอย่างไรให้ตัวละครเหล่านั้นมีชีวิตของตัวเอง นี่เป็นเหตุผลที่ขายหัวเราะมองคาแรคเตอร์ไม่ใช่แค่ภาพวาดที่อยู่ในช่องการ์ตูน แต่ต้องยกระดับให้กลายเป็น Pop Star ที่มีเรื่องราว และมีแฟนคลับของตัวเอง เพราะถ้าตัวละครมีแค่หน้าตา คนอาจจำได้ แต่ถ้ามีบุคลิกที่ชัดเจน คนก็มีโอกาสอินและอยากติดตามต่อ

“เราไม่ได้นิยามตัวเองว่าเป็นแค่การ์ตูนเล่มแล้ว แต่เราคือแบรนด์การ์ตูนอารมณ์ขันของคนไทยที่สามารถอยู่ได้ทุกที่ ทุกสื่อ และทุกอุตสาหกรรม ซึ่งงานของเราไม่ใช่แค่การสร้างตัวละคร แต่มันคือการสร้างตัวตนให้กับประเทศไทย ผ่านความคิดสร้างสรรค์ไปสู่สายตาชาวโลก” นางสาวพิมพ์พิชา อุตสาหจิต กรรมการบริหาร กลุ่มบริษัทวิธิตากรุ๊ป กล่าว
 
เบื้องหลังเรื่องนี้จึงมีทั้ง Character Bible ที่กำหนดว่าตัวละครแต่ละตัวเป็นคนแบบไหน ทำอะไรได้ ทำอะไรไม่ได้ รวมถึงต้องปรับดีไซน์อย่างไรเมื่อนำไปทำสินค้า เพื่อให้ต่อยอดไปทำงานกับแบรนด์อื่นได้โดยยังไม่เสียตัวตนเดิม ซึ่งจากตรงนี้เองที่คำว่า Character Business เริ่มเข้ามามีบทบาท เพราะสิ่งที่ขายหัวเราะมีอยู่ในมือไม่ใช่แค่ตัวการ์ตูน แต่เป็น IP ที่สามารถสร้างมูลค่าได้
 
แน่นอนว่าเมื่อพูดถึงการปรับตัวของขายหัวเราะ เรื่อง Digital Disruption ย่อมหนีไม่พ้น แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ Online สำหรับขายหัวเราะไม่ได้เริ่มต้นจากการคิดว่าจะต้องกลายเป็น Digital Brand ตั้งแต่แรก ช่วงแรกใช้เป็นช่องทางขายสินค้า ก่อนจะค่อย ๆ ขยับมาทำคอนเทนต์ และจริงจังกับออนไลน์มากขึ้นเมื่อเริ่มมีพาร์ทเนอร์และหน่วยงานต่าง ๆ เข้ามาสนใจร่วมงาน
 
วันนี้ Online และ E-book จึงกลายเป็นช่องทางสำคัญมากขึ้น ในวันที่ร้านหนังสือและระบบสายส่งแบบเดิมลดลง แต่ถ้ามองให้ลึกกว่าการย้ายจากกระดาษมาสู่หน้าจอ สิ่งที่เปลี่ยนจริง ๆ คือ คาแรคเตอร์ของขายหัวเราะไม่จำเป็นต้องอยู่ในหนังสืออีกต่อไป ตัวละครสามารถไปอยู่ในคอนเทนต์, แอนิเมชัน, สินค้า, คอลแลบส์กับแบรนด์ต่าง ๆ หรือแม้แต่งานอีเวนต์ได้เช่นกัน
 
และนี่ทำให้ “ความตลก” ที่เคยจบอยู่บนหน้ากระดาษ สามารถเดินทางไปเจอคนในชีวิตประจำวันได้มากขึ้น

จากขายหัวเราะ สู่ธุรกิจที่ไม่ได้ขายแค่ขายหัวเราะ
เมื่อคาแรคเตอร์ไปได้ไกลขึ้น โมเดลธุรกิจก็ขยายตามไป ที่น่าสนใจคือวิธิตา กรุ๊ปไม่ได้ใช้ความเชี่ยวชาญเรื่องการสร้างคาแรคเตอร์แค่กับตัวละครของตัวเอง แต่ยังนำความรู้ที่สะสมจากการทำขายหัวเราะไปช่วยแบรนด์อื่นสร้างคาแรคเตอร์ด้วย เช่น แม่มณีของ SCB น้องนกแก้วของ Amazon หรือก๊อดจิของ PTT รวมถึงช่วยวางแนวทางการนำคาแรคเตอร์ไปต่อยอดในรูปแบบต่าง ๆ
 
ตรงนี้ทำให้บทบาทของขายหัวเราะค่อย ๆ เปลี่ยนจากสำนักพิมพ์การ์ตูน ไปสู่การเป็นสตูดิโอการ์ตูน และผู้บริหารจัดการ IP มากขึ้น และเมื่อมองไกลกว่าตัวเอง ก็เห็นโอกาสของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของไทย ที่วันนี้มีทั้งนักวาดอิสระ สตูดิโอ และ ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ที่สร้างคาแรคเตอร์ของตัวเองขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ต่อยอดไปสู่สินค้า การร่วมมือกับแบรนด์ และฐานแฟนคลับ
 
โจทย์จึงไม่ได้จบแค่การสร้างคาแรคเตอร์ให้คนรู้จัก แต่ต้องคิดต่อว่า จะทำอย่างไรให้คาแรคเตอร์เหล่านั้นมีพื้นที่เติบโต มีคนติดตาม และต่อยอดเป็นธุรกิจได้จริง
 
หนึ่งในภาพที่สะท้อนแนวคิดนี้ก็คือ Character Fest Thailand 2026 ที่วิธิตา กรุ๊ป เป็นเจ้าภาพ ภายใต้ธีม Pop Star Party ที่เปิดพื้นที่ให้คาแรคเตอร์ไทยได้มาเดบิวต์ในฐานะ POP Stars ที่มี Persona และเรื่องราวเป็นของตัวเอง ซึ่งมีผู้เข้าร่วมกว่า 600,000 ราย และสะท้อนว่าคนไทยเองก็มีความสนใจต่อคาแรคเตอร์สัญชาติไทยอยู่ไม่น้อย

จากวันที่ ขายแก๊กให้คนเปิดหนังสือแล้วหัวเราะ มาสู่วันที่สร้างคาแรคเตอร์ให้คนรู้สึกผูกพัน และต่อไปอาจเป็นวันที่ความตลกกลายเป็น IP ที่อยู่ในชีวิตคนได้มากกว่าหนึ่งช่องทาง เพราะในวันที่คนแต่ละคนมีเรื่องให้ขำไม่เหมือนกัน การทำให้ทุกคนขำกับมุกเดียวกันอาจไม่ใช่คำตอบอีกแล้ว แต่การสร้างคาแรคเตอร์ที่ทำให้ ใครบางคนรู้สึกว่า “นี่มันเรานี่นา” อาจเป็นวิธีที่ทำให้ความตลกของขายหัวเราะยังไปต่อได้อีกยาว ๆ